رابطه سينما وخبرنگاران سينمايي را مي توان به نوعي استفاده ابزاري برخي از فيلمسازان از کارکرد مطبوعات دانست. کم نيستند فيلمسازاني که در توليد و پخش آثارشان با مشکلاتي رو به رو مي شوند. اغلب اين فيلمسازان در شرايط کنوني بهترين راه حل مشکلات شان را عنوان کردن آن در مطبوعات مي دانند.
حالا چرا مطبوعات به خواسته فيلمسازان در ارتباط با طرح دعاوي حرفه يي و خصوصي خود بدون هيچ گونه خط مشي حرفه يي تن درمي دهند بحث جداگانه يي است. اما حرف، چيز ديگري است. اين فيلمسازان همان گونه که انتظار دارند نشريات در هنگام مشکلات به کمک شان بيايند، از آنها چشمداشت بي چون و چرا در حمايت معنوي از آثارشان را نيز دارند. مثلاً اگر يک روزنامه نقد يا يادداشتي درباره ضعف هاي فيلم مورد نظر چاپ بکند فيلمسازان به شدت آنها را مورد حمله و انتقاد قرار مي دهند.
اين اتفاقات به خاطر رويکرد بدون خط مشي حرفه يي رسانه هاي روزانه به خصوص خبرگزاري ها به سينما است. مطبوعات و خبرگزاري ها به صفحات سينمايي نشريات خود چون چاشني غذا مي نگرند. بر اساس چنين ديدگاهي متوليان اين صفحات به عنوان کساني که وظيفه اطلاع رساني دارند دچار استفاده ابزاري فيلمسازان نازک دل و پرتوقع سينماي ايران مي شوند که به نشريات فقط به عنوان راهگشاي مشکلات مقطعي خود مي نگرند و متاسفانه نشريات به ويژه خبرگزاري ها را حاميان بي جيره و مواجب خود مي دانند. چندي پيش فيلم يکي از فيلمسازان براي دريافت پروانه نمايش دچار مشکل شد. همه رسانه ها به حمايت از آن فيلمساز حتي تيتر اول خود را به او اختصاص دادند اما همين فيلمساز بعد از رفع مشکل فيلم حتي يک بار حاضر نشد با حاميان خود سخن بگويد. او حتي دعوت آنها را به گفت وگو پاسخ نداد. اين چنين نگرشي حاصل چيست؟ ارزان فروشي نشريات در قبال اختصاص صفحات خود به فيلمسازان يا نگاه غيرفرهنگي فيلمسازان به مقوله رسانه ها و قدرت آنها.
