«... من فقط ميبينم كه اين جوانان تلخند، ترشند، سنگينند، سختند، عذاب كشيده هستند. من اين را به تصوير ميكشم. اينها به قول نيما هيچ جايي ندارند كه قباي ژنده خود را به آن آويزان كنند...» مسعود كيميايي اين جملات را چهار سال پيش در گفتوگويي با من و فريدون جيراني در روزنامه شرق گفت. وقتي از او خواستيم درباره تاثيرات شكست جنبش دانشجويي بر جوانان فعال در آن و نحوه نمايش اين اتفاق در فيلم «حكم» بگويد.
مسعود كيميايي يكي از شاخصترين فيلمسازان ايراني از نخستين فيلم خود تا به امروز با همه افت وخيزهايي كه داشته سبك و نگاه خود را در فيلمها حفظ كرده است. او در بيشتر آثارش راوي آدمهايي است كه نميخواهند به ساز زمانه عوض شوند. به همين خاطر است كه درباره تازهترين اثرش به ايسنا گفته: «محاكمه در خيابان» را با حال و هواي فيلمهاي سياه و سفيدم ساختم؛ فيلمهاي دهه ٤٠ و ٥٠ ولي با رنگ جامعه معاصر. با اين فيلم به فضايي بازگشتهام كه آن را خوب ميشناسم و با آن اخت هستم...
